چشمهایم برای تو

امروز غريبانه ترين لحظه ها و آشناترين يادها در خاطر مي نشيند و من در رؤيا، در رقص با تو ، با صداي نفسهاي تو، نفس تازه مي كنم. آري من، چشم در چشمان تو، گويا چشم در چشمان آسمان گشوده ام و با پيچيدن صداي تو انگار گوشهايم زيباترين موسيقي خلقت را مي شنوند. دستان من در آرزوي فشردن دستان تو در انتظاري كشنده روزگار می گذرانند و روح من در عطش معاشقه با حضور تو، چونان آسماني آبي، فراخ و بي انتها، صبور و استوار تا آمدنت، آرام می ماند و سرآخر قلب پر از مهرت وجودم را آنچنان مي گدازد كه قلبم را نزد تو، در دستان تو، تا هميشه، از ارتفاع بلند مهر، گرم و سوزان حس مي كنم .

زندگی بی تو برايم بی مفهوم است . بی تو زنده بودن سخت است . من با بودنت جون ميگيرم . ای تاروپود اين تن بي جان من ! بی تو ميميرم نگذار با رفتنت عشقمان بميرد . بگذار مثل هميشه عاشقت باشم . بگذار سر رو شونه هات بگذارم . بگذار تکيه گاه اين تن بی جان من تو باشی . بگذار دستانت را بگيرم بر آن بوسه زنم و فرياد بزنم دوستت دارم ...آری من دوستت دارم . من عاشق توام . عاشق تويي که برايم زندگانی هستی عاشق تويي که دنيايم هستی . آری من عاشقم . عاشق تو ...عاشق بودن در کنارت ...عاشق آن نگاه مهربانت ... عاشق بوسيدنت ... عاشق تو ... آری عاشق ... بگذار در آغوشت بميرم . بگذار اشک شرم خود را به پايت بريزم ... بگذار با تو باشم ... بگذار با تمام وجودم فرياد زنم : ای دنيا ... ای هستی ... من عاشقم ... و عشقم را دوست دارم .

وقتی که با تو آشنا شدم زندگيم از هميشه بهتر شد، دل مملؤ از زخمم خوب شد و از اولش سالمتر شد و بعدش که متوجه شدم عاشقت شدم حالم بازم از قبل خيلی عاليتر شد، اون موقع بود که با دل عاشقم فهميدم که گرية ابرها تند و تندتر شد، جلوه و عطر گلها برام زيبا و مُشگين تر شد و همه چيز طبيعت به نظرم از قبلش قشنگتر شد، انگاری دنيا محشر شد، توی پوست خودم نميگنجيدم و قلبم بخاطر عشقت از برگ گلها لطيفتر شد، فکر ميکردم دنيا خيلی زيباست و روحم از روح فرشته ها هم پاکتر شد و عشقم اينقدر ماورايي بود که احساساتم از آب چشمة کوثر زلالتر شد، امّا بعدش انگاری جلوی چشمام بازتر شد و ديدم که شباهت من به ديگران از هميشه کمتر شد، فهميدم که توی اونا من زيادی هستم و جا برام تنگ و تنگتر شد و دنيا هم کوچک و کوچکتر شد و زندگي خيلی سخت تر شد و گلهايي که اون همه زيبا و معطر بود خيلی سريع پژمرد و پرپر شد و چهرة فريبنده دنيا از هميشه زشت تر شد و قلب شاد و عاشق من زخمی و داغونتر شد و روح لطيف و رؤيايی من بيمار شد و از هميشه ديوونه تر شد، ديدم مثل هيچکسی نيستم و انگار يه لکه ننگم و اين باعث شد که جسم رنجورم پوسيد و شکسته تر شد، وجودم تنها و تنهاتر شد و وقتی هم که آدمای بی احساس و سنگی رو ترک کردم و رفتم اوضاع دنيا خيلی خوب شد و همه چيز يِهويی بهتر شد، امّا چشم تو و مهربونها و فرشته ها از اشکهای گرمتون ترشد، دلهای مثل گلتون از غصه پُر تر شد، وقتی که من رو دفن کردن و از شرّم خلاص شدن همگي يک صدا شدن و گفتن اين عاشق نکبت هم مُرد و يه احمق کمتر شد ... 

یادته ! خورشید خانم ... خورشید خانم ... می خوام دوباره بهم بگی خورشید ... خورشید خانم !