درويشی قصه زير را تعريف می کرد

يکی بود يکی نبود مردی بود که زندگی اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود .

وقتی مُرد همه می گفتند به بهشت رفته است آدم مهربانی مثـل او حتما ً به بهشت می رود .

در آن زمان بهشت هنوز به مرحله ی کيفيت فراگير نرسيده بود و استـقبال از او با تشريفات مناسب انجام نشد .

فرشته نگهبانی که بايد او را راه می داد نگاه سريعی به فهرست نام ها انداخت و وقتی نام او را نيافت او را به جهنم فرستاد .

در جهنم هيچ کس از آدم دعوت نامه يا کارت شناسايی نمی خواهد هر کس به آنجا برسد می تواند وارد شود .

مَرد وارد شد و آنجا ماند ...

چند روز بعد شيطان با خشم به دروازه بهشت رفت و يقه فرشته نگهبان را گرفت و گفت :

اين کار شما تروريسم خالص است .

نگهبان که نمی دانست ماجرا از چه قرار است پرسيد: چه شده ؟

شيطان که از خشم قرمز شده بود گفت :

 آن مَرد را به جهنم فرستاده ايد و آمده وکار و زندگی ما را به هم زده.از وقتی که رسيده

نشسته و به حرف های ديگران گوش می دهد و به درد و دلشان می رسد . حالا همه دارند در

جهنم با هم گفت و گو می کنند يکديگر را در آغوش می کشند و می بوسند

جهنم جای اين کارها نيست! لطفا ً اين مَرد را پس بگيريد .

وقتی قصه به پايان رسيد درويش گفت :

با چنان عشقی زندگی کن که حتی اگر بنا به تصادف در جهنم افتادی

خود شيطان تو را به بهشت بازگرداند .

از "دختر مهاجر" برایم بگو ...

او که میان                                                               

                                                                                       دوست داشتن                                  

و رسم زمانه                                                              

                                                     میباید یکی را

                                                                                                انتخاب می کرد .

و او عشق را برگزید ...

                                                       و ایمان به عشق

                  در او جانی تازه دمید

                                                                                                      تا با آنکه دوستش دارد

                                                  بایستد و یکی شود ...

نویسنده : فریده نجفی (مشیری)

سهم من از بوسه باد چي بگم اي داد و بيداد : همه زردي و تباهي !!!!!!!!!!!!

عشق

هر انسانی با تشرف به آیین عشق به این سیاره پا می نهد .

" به شما حکمی تازه میدهم که به یکدیگر محبت کنید . " آوس پنسکی در کتاب ترتیوم اورنگام می گوید : " عشق پدیداری است کیهانی که عالم چهار بعدی یا دنیای شگفتیها را بر آدمی می گشاید ."

عشق راستین از خویشتن فارغ است و ازهر چه ترس ... رها . بدون هیچ چشمداشت یا اندکی توقع خود را بر محبوب فرو می باراند . شادمانیش در بخشیدن است نه ستاندن . عشق یعنی ظهور خدا و نیرومندترین قدرت مغناطیسی موجود در عالم . عشق پاک فارغ از خویشتن و بی نیاز از هرگونه مطلب یا انتظار و به ناچار همجنس و همسنگ خود را بسوی خود می کشاند . هر چند کمتر کسی از عشق حقیقی بویی برده است . آدما که در مهر و محبت خود غاصب و خودخواه یا ترسو است قهرا آنچه رادوست می دارد از دست می دهد . حسد بزرگترین دشمن عشق است . چون تخیل از دیدن کشش محبوب به سوی دیگری سر به شورش بر می دارد و اگر این ترسها خنثی نشوند بی تردید به عینیت در می آیند .